Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

Adamın kafasında şiddetli bir iz vardı. Çetin savaşların başına bir şarapnel parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Savaşta ağır yaralar almış sığınmacıların tedavi edildiği Danimarka tesisinde uzun süre tedavi devam ediyordu. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günler elime birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve götürdüğü malzemeleri başkalarının ihtiyacı amaçlı sınıfın önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimiz Bırakın kurtulun!” demekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ve aile ortamında zorlanıyordu.

Görevli uzmanı çabalar sonuç vermedi. İdare, durumu görüşmek için Rahman’ın ailesini daveti yapmayı kararlaştırdı.

Bütün aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi birlikte evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk ayağa kalktı, “İşte öğretmen” bağırdı koşarak dede ve ninesinin elini öpmeye ilk kez kullandı.

Dışarısı soğukken ben çorap giymiştim. Dede, çorapsız gelmişti. Ceketin üzerine giymiş gibi beyaz kıyafetini ayak bileklerine dek uzanan giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Okuldaki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, Rahman fazla kötü hissetti. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk ruhu gizli sır anlamaya gayret ediyorduk.

Baba oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise kendisini “Hâlâ gözleri haklı şekilde yatarken gece işemeye!” dedi. O çocuk utanç içinde odayı ayrılmak istedi. Durumu fazla uzatmadık.

Toplantıda ailelerin çoğunlukla destekleriyle Rahman’ın birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la rehberlik ile işbirliği görevi bana.

İlerleyen zamanlarda Rahman okulda koşarken kapıya vurdu. Zararı olmadı lakin hissi acı duydu, samimi yoğun ağladı. Rahman’ı avutmak amacıyla elinden tutmaya kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir adet kalemler yerleştirdim. Raftan, bir kitap okuyor görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> izledim. O çocuk, renkli boya kalemleriyle bir karalarken beni unutmuş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok fazla bitkin, uyumak istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Arkadaşları onu ima ediyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra farklı başka bir kurumda göreve başladım. Rahman’ı unuttum.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Bana tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve karardı; benden söylemedi. Rahman daha sonra gelişen çeşitli Kriminal olaylarına karışarak yetkililer kayda geçmiş. Ailesinden ayrı tutulup problemli çocukların eğitildiği bir yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm çabalarımıza rağmen Rahman’ı elinden alınmamış olduk.